ภาคใต้

ถนนคนเดิน ไชน่าทาวน์ ปัตตานี

ปัตตานีขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองพหุวัฒนธรรม มีหลากวัฒนธรรมรวมอยู่ในสังคมเดียวกัน ในช่วงเวลาต่างๆของปี จะมีงานประเพณีใหญ่ๆสำหรับแต่ละวัฒนธรรม ส่วนของวัฒนธรรมไทยจีน ประเพณีที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดสำหรับจังหวัดปัตตานี ก็คงจะเป็นเทศกาลสมโภชเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว ซึ่งจะเป็นเทศกาลที่เริ่มต้นงานที่บริเวณหน้าศาลเจ้าเล่งจูเกียง หรือที่เรียกติดปากกันว่า’ศาลเจ้าแม่ฯ’ ถนนที่อยู่ด้านหน้าศาลเจ้าแม่ฯนี่เอง เป็นพื้นที่ มี่จัดงานถนนคนเดิน ไชน่าทาวน์ปัตตานี

หลับฝันดีที่บ้านพักนิทาน เมืองนครศรีธรรมราช

วันเด็กปี 2562 นี้ ตรงกลับวันเสาร์ที่ 12 มกราคม ผมร่วมกิจกรรมปั่นจักรยานทางไกลเป้าหมายอยู่ที่ คีรีวง เส้นทางปั่นจากอำเภอหาดใหญ่ มาทางเมืองสงขลา สู่อำเภอสะทิงพระ ระโนด หัวไทร ปากพนัง แล้วผ่านเมืองนครศรีธรรมราช ตามแผนที่วางเอาไว้ คือ กินข้าวเย็นที่เมืองนครศรีธรรมราช แล้วเดินทางต่อไปยังอำเภอลานสกา ด้วยระยะทางไกลมากกว่า 240 กิโลเมตร กับจักรยานทัวร์ริ่งซึ่งมีน้ำหนักมาก การเดินทางของผมก็สิ้นสุดลงเพราะหมดแรงเสียก่อนที่จะไปถึงหมู่บ้านคีรีวง ผมจึงตัดสินใจ หยุดการเดินทาง และนอนค้างคืนในเมืองนครศรีธรรมราช ที่ “The Old Time Nakhon Boutique Homestay” หรือที่มีชื่อภาษาไทยว่า “บ้านพักนิทาน นครศรีธรรมราช”

วัดคูเต่า มรดกโลกทางวัฒนธรรม

ผมตามเฝ้าดูพี่ๆหลายคนที่อยู่ในจังหวัดสงขลา เห็นว่าในวันหยุดพวกเขาปั่นจักรยานไป “วัดคูเต่า” กันบ่อยๆ เป็นวัดที่อยู่ลึกเข้าไปในชุมชน ระยะทางที่ไม่ต่ำกว่า 10 กม. จากถนนใหญ่ ถ้าไม่ได้รู้จักชื่อวัด ไม่ได้ตั้งใจจะเดินทางไปที่วัด ก็คงจะไม่มีทางได้รับรู้การมีตัวตนอยู่ของวัดนี้จากการขับรถผ่านไปผ่านมาแน่ๆ ภาพถ่ายที่เขาแชร์กันในสื่อสังคมออนไลน์ ดึงดูดความสนใจได้ดี ที่นี่มีสะพานแขวนเก่าๆ มีอาคารวัดเก่าๆ ยิ่งสืบค้นประวัติของวัดคูเต่า ยิ่งรู้ว่าเป็นวัดที่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ที่พูดอย่างนี้ นั่นก็เพราะว่า วัดแห่งนี้เป็นศาสนสถานที่ได้รับรางวัลจากองกรค์ยูเนสโก ว่าเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของโลกนั่นเอง

หนึ่งคืนที่หาดสวนกง

มีคนเล่าให้ผมฟังว่าที่ริมทะเลอำเภอจะนะ มีสถานที่หนึ่ง ชื่อว่าหาดสวนกง เป็นพื้นที่ที่สวยงาม มีกิจกรรมเพื่อการเรียนรู้เกิดขึ้นที่ตรงนี้บ่อยๆ เป็นชุมชนท่องเที่ยวที่มีเรื่องราว และมีเสน่ห์ดึงดูดให้ต้องไปซ้ำแล้วซ้ำอีก – ช่วงเวลาที่ผมได้ยินเรื่องราวของหาดสวนกงนั้น เป็นช่วงเวลาที่มีความพยายามสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหินในพื้นที่ชายทะเลไม่ใกล้ไม่ไกลจากพื้นที่ตรงนั้นมากนัก มีข่าวในแง่บวกแง่ลบไปพร้อมๆกัน ในช่วงเวลาที่มีกิจกรรมที่จัดขึ้นในพื้นที่บริเวณนั้นเอง มีภาพถ่ายที่ถูกส่งต่อๆกันมาแสดงให้เห็นถึงความสวยงามของพื้นที่ มีคนกางเต้นท์นอน มีชุมชน มีชาวบ้านใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่แห่งนั้น ชวนให้เกิดความสนใจในพื้นที่ และท้ายที่สุด ผมก็ได้ไปค้างคืนที่หาดสวนกงแห่งนี้ กินบรรยากาศฝนพรำ ลมทะเล และชื่นชมพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้า

ชมงานศิลป์ และ เติมเต็มปากท้อง ที่ De’Lapae Art Space

เราคุยกันว่า วันนี้เราจะไปกินพิซซ่าที่เมืองนราธิวาส เราเลือกเส้นทางปั่นจักรยานเรียบชายทะเล เพราะเป็นเส้นทางที่มีรถยนต์สัญจรน้อยกว่า ให้ความรู้สึกปลอดภัยกว่า และได้ชิมบรรยากาศของชายทะเลอย่างเต็มที่ – ผู้ร่วมเดินทางรายหนึ่ง ที่ล่วงหน้าไปถึงที่หมายก่อนได้ส่งข่าวมาว่า วันนี้ร้านพิซซ่าปิด เราจึงเปลี่ยนแผนจากเดิม ไปสู่ที่ใหม่ ซึ่งเคยได้ยินใครหลายคนกล่าวถึงสถานที่แห่งนี้ – De’Lapae Art Space, ที่นี่เป็นบ้าน เป็นหอศิลป์ พื้นที่ทำกิจกรรม และร้านกาแฟ – เราใช้เวลาปั่นจักรยานสบายๆ ออกจากเมืองปัตตานีตอนเช้า กับระยะทางปั่นจักรยาน 100 กิโลเมตร เราก็ถึงนราธิวาสทันเวลาที่ยังเรียกได้ว่ามื้อเที่ยงพอดี

ปัตตานี – นราธิวาส เส้นทางเรียบทะเล

การเดินทางไปจังหวัดนราธิวาสทางถนน นอกจากเดินทางบนถนนสายหลักทางหลวงหมายเลข 42 ก็จะเป็นเส้นทางรองที่คนทั่วไปลืมนึกถึงกัน นั่นคือเส้นทางเรียบทะเล ที่มีระยะทางยาวประมาณ 100 กิโลเมตร ถึงแม้จะเป็นระยะทางที่ไกลกว่าปั่นจักรยานบนถนนใหญ่ประมาณ 5 กม. แต่บอกเลยว่าคุ้มค่ากับระยะทางที่เพิ่มขึ้นมา เพราะนอกเหนือจากจะเป็นเส้นทางที่ไม่ต้องกลัวจะโดนรถยนต์ รถสิบล้อ เอาไปกิน แล้วก็ได้เห็นบรรยากาศสวยๆ ต้นส้น ป่าโกงกาง หาดทราย ชายทะเล ตลอดเส้นทางปั่น นี่คือสวรรค์ของนักปั่นที่ร่างกายต้องการทะเลโดยแท้จริง

เสพงานศิลป์ ที่ Chaisak Art Space นาทวี

ที่นาทวีตอนนี้ก็เกือบจะบ่าย 2 แล้ว หลังกินก๋วยเตี๋ยวมื้อเที่ยงเสร็จเรียบร้อย ผมก็ก้มหน้าดู Google Map มองหาเส้นทางที่จะปั่นจักรยานเลาะเลี้ยวออกไปสู่ถนนใหญ่ที่จะนำพาผมไปสู่อีกอำเภอหนึ่ง, นอกเหนือจากเส้นถนน สัญลักษณ์ที่บอกถึงตลาด ร้านค้า โรงเรียน วัด สถานที่ราชการ, ไม่ไกลจากจุดที่ผมอยู่นั่นเอง มีสัญลักษณ์ “M” ที่หมายความถึง Museum ดึงดูดความสนใจของผม ให้กดเข้าไปดูค้นหาว่าที่นี่คืออะไร มีอะไร, สิ่งที่ผมได้เห็นบนหน้าจอโทรศัพท์ คือ ภาพวาดในหลวงรัชการที่ 9 ที่โดดเด่น สวยงาม หลายต่อหลายรูป ถูกแสดงอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง สถานที่นี้ ถูกตั้งชื่อเอาไว้ว่า “Chaisak Art Space”

Tori’s Bakery House – แล้วฉันจะกลับมาอีกครั้งหนึ่ง

ผมได้ปั่นจักรยานทางไกล มันก็มาถึงจุดหนึ่งที่ผมต้องหยุดพัก การปั่นจักรยานมาแล้ว 150 กิโลเมตร เจอทั้งแดดร้อน และฝนตก ก็ถึงจุดที่บอกตัวเองว่า พักก่อนแล้วค่อยไปต่อ ผมได้มาแวะพักอยู่ที่ร้านกาแฟเล็กๆร้านหนึ่งที่อยู่บนถนนข้างทางที่บังเอิญพบเจอ ทั้งๆที่ละแวกนั้นไม่มีบ้านเรือน ไม่มีชุมชนเลย แต่กลับมีร้านกาแฟติดแอร์อยู่อย่างนี้ – บรรยากาศของร้าน สถานที่ตั้งของร้าน การตกแต่งร้าน และการเดินทางมาถึงที่นี่ด้วยจักรยานของเรา ทำให้เราเริ่มต้นชวนคุยกับเจ้าของร้าน และเหตุการณ์ในครั้งนี้มันทำให้ความรู้สึกที่ผมมีต่อการปั่นจักรยานมันแตกต่างไปจากเดิม